Wątpliwość NSA sprowadziły się do pytania, „Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. Urz. UE L 76 z 23 marca 1992 r., s. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne – Rozdział 9, t.1, s. 179) – oraz aktualnie odpowiednio art. 1 ust. 3 lit. a) i akapit pierwszy dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (Dz. Urz. UE L 9 z 14 stycznia 2009 r., s. 12, z późn. zm.) – należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się nałożeniu przez państwo członkowskie na oleje smarowe oznaczone kodem CN 2710 19 71 – 2710 19 99, wykorzystywane do celów innych niż napędowe i grzewcze, podatku akcyzowego, według reguł właściwych dla ujednoliconego podatku akcyzowego nakładanego na konsumpcję produktów energetycznych?”
Uchwała NSA w sprawie akcyzy na oleje smarowe
Omawiana kwestia była przedmiotem niedawno wydanej uchwały siedmiu sędziów NSA z 29 października 2012 r., sygn. akt I GPS 1/12, w której NSA potwierdził niekorzystne dla podatników prawo polskich organów do nałożenia akcyzy na oleje smarowe. Choć należy zauważyć, iż uchwała ta dotyczyła opodatkowania na gruncie poprzedniej ustawy o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 r. Obecnie zagadnienie nadal budzi istotne wątpliwości interpretacyjne.
Skierowanie pytania do TSUE spowoduje, że omawiana kwestia zostanie rozpatrzona ponownie, tym razem na poziomie prawa unijnego. Jest więc szansa na rewizję restrykcyjnego podejścia zaprezentowanego w uchwale 7 sędziów NSA.